همه اینها را ما سالیان سالست دیده ایم غافل از این که چندان خود حسین را شناخته باشیم و هدفش از قیامش را ...

در این مجال کوتاه البته نمی توان از عظمت شخصیت و اهداف امام حسین کامل گفت اما کوششم این است چند سوال در ذهنتان ایجاد شود باشد که برای یافتن جوابش کمی بیندیشیم

مگرنه آنکه حسین بر علیه حکوت ظالم زمانش برخاست کسی که خود را امیرمومنان و خلیفه مسلمانان می نامید ؟ مگرنه آن که حسین به ظلم تن نداد تا به همه پیروانش و به همه مسلمانان درس آزادگی و ایستادگی در برابر ظلم و ستم را بدهد پس ما که خود را پیرو و دلسوخته حسین می نامیم برای مخالفت کردن با ظلم و تزویر زمانمان چه کرده ایم؟ در کدامین سو ایستاده ایم؟

 در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می‌کنند اما برای حسینی که آزاده زندگی کرد٬می‌گریند.

حسین بیشتر از آب ، تشنه ی لبیک بود افسوس که به جای افکارش، زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند

دیدم عده ای مرده متحرک که بر زنده ی همشه جاوید عزاداری میکردند!

از هنگامی که به جای شیعه علی (ع) بودن و از هنگامی که به‌جای شیعه حسین (ع) بودن و شیعه زینب (س) بودن، یعنی «پیرو شهیدان بودن»، «زنان و مردان ما» عزادار شهیدان شده‌اند و بس، در عزای همیشگی مانده‌ایم!

این که حسین (ع) فریاد می‌زند:آیا کسی هست که مرا یاری کند و انتقام کشد؟» «هل من ناصر ینصرنی؟» مگر نمی داند که کسی نیست که او را یاری کند و انتقام گیرد؟ این سؤال، ‌سؤال از تاریخ فردای بشری است و این پرسش از آینده است و از همه ماست.

آنان که رفتند، کاری حسینی کردند. آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند، وگرنه یزیدی‌اند

بعد از این سخنان بسیار زیبای دکتر شریعتی چند نکته کوتاهم اضافه کنم درباره گریستن بر حسین و عزاداری بر او که اینک همه هدف عده ای که به نام دین نان می خورند گریاندن بیشتر مردم است و نه باز شناختن شخصیت و هدف بزرگ حسین

مگر ما پیرو حسین نیستیم مگر ما پیرو علی و حضرت محمد نیستیم ؟ مگر پیروی صحبت های این بزرگان بر ما واجب نیست؟

و در یکی روایات مستند شیعه از امام حسین (ع)نقل شده که خطاب به خواهر خود حضرت زینب چنین گفتند: «خواهرم! تو را به خداوند قسم می دهم اگر من کشته شدم گریبانت را پاره مکن و به صورتت چنگ مزن و برای من شیون و زاری راه مینداز»(منتهی الامال عباس قمی جز اول ص ۲۴۸)

 در کتاب نهج البلاغه روایت شده که امام علی (ع)به هنگام شستن و کفن پوشاندن رسول الله (ص) چنین گفته اند: «اگر شما ما را از گریه و زاری نهی نکرده و به صبر و شکیبایی ارشاد مان نفرموده بودید، اشک دیدگان را با گریستن بر شما تمام می کردیم» نهج البلاغه خطبه ۲۳۵٫

در کتاب اصول کافی در روایتی ‌از قول پیامبر به حضرت فاطمه (ع)آمده : «به هنگام وفات من صورتت را چنگ مزن و شیون و زاری بر پا مکن و بر جنازه من نوحه سرا مگمار»

امام علی (ع)فرموده اند: "لباس سیاه به تن نکنید. چون لباس سیاه، لباس فرعون است"

اری مگر ما پیروان این بزرگان نیستیم پس این همه عزاداری چرا؟ مگرنه آن که حضرت زینب خواهر گرامی امام حسین خطاب به یزید فرمودند : من در دشت کربلا چیزی جز زیبایی ندیدم .

اری به جای این همه گریستن بر حسین ، باید او را و هدفش را بشناسیم و وظیفه خود در زمان خود را بشناسیم وآن گونه که مورد رضایت اوست عمل کنیم

مبادا که عزاداری و گریستن بر حسین ما را از شناخت هدف حسین (ع)که ایستادن در برابر ظلم و جور زمان ولو نامش امیرالمونین باشد باز دارد که

به هر چه از راه باز مانی چه کفر نامش باشد چه دین هر دو یکی است !!!!